Siedzisz w kuchni, w dłoniach trzymasz kubek z herbatą, która dawno wystygła. W domu panuje nienaturalna, niemal gęsta cisza, ale tym razem nie jest to cisza pełna napięcia, jaką znasz z wczorajszego wieczoru. Tym razem jest inaczej. On właśnie wyszedł do pracy, ale przed wyjściem czule Cię pocałował, przeprosił za „tamte słowa” i obiecał, że w weekend pojedziecie tam, gdzie zawsze chciałaś. Czujesz, jak z Twoich ramion opada ciężar, który nosiłaś przez ostatnie tygodnie. To ożywcze uczucie, ta nagła fala nadziei, sprawia, że zaczynasz myśleć: „Może tym razem naprawdę zrozumiał? Może to był ostatni raz?”.

To, co teraz czujesz, jest realne, ale jednocześnie jest najbardziej niebezpieczną pułapką, jaką mogła zastawić na Ciebie Twoja własna psychika. Ten stan to nie jest powrót do normalności ani dowód na cudowne uzdrowienie relacji. To tylko faza miodowego miesiąca – element przemyślanej, choć często nieuświadomionej przez partnera, struktury cyklu przemocy. Ból, który czujesz pod skórą, ten lęk przed tym, kiedy znowu „stąpisz po kruchym lodzie”, jest Twoim kompasem, którego faza miodowego miesiąca próbuje Cię pozbawić.

TOP 7 FAKTÓW I WNIOSKÓW O FAZIE MIODOWEGO MIESIĄCA

• Faza miodowego miesiąca to nie miłość, lecz biologiczny mechanizm regulacji napięcia, który ma na celu zatrzymanie ofiary w relacji po akcie agresji.

• Ulga, którą odczuwasz, jest często mylona z bezpieczną więzią, podczas gdy w rzeczywistości to jedynie chwilowy brak zagrożenia.

• Przerywane wzmocnienie (intermittent reinforcement) sprawia, że miodowy miesiąc działa jak narkotyk, uzależniając mózg od rzadkich chwil czułości.

• Przeprosiny bez konkretnych zmian w zachowaniu są jedynie narzędziem manipulacji, a nie wyrazem rzeczywistej skruchy czy wglądu.

• Dysonans poznawczy zmusza Cię do ignorowania „złej” wersji partnera na rzecz tej „dobrej”, co uniemożliwia trzeźwą ocenę sytuacji.

• Każdy kolejny cykl skraca czas trwania fazy miodowego miesiąca, aż w końcu zostaje ona zastąpiona jedynie krótkimi chwilami spokoju.

• Samodzielne przerwanie tego cyklu jest niezwykle trudne, ponieważ mechanizm traumatycznej więzi paraliżuje zdolność do logicznego myślenia i działania.

Czym właściwie jest faza miodowego miesiąca w toksycznym cyklu?

Faza miodowego miesiąca to okres pozornego spokoju i sielanki, który następuje bezpośrednio po akcie przemocy (fizycznej, psychicznej lub ekonomicznej), służący odbudowaniu zaufania ofiary. W mojej pracy gabinetowej często obserwuję, że osoby doświadczające przemocy traktują ten czas jako „prawdziwą twarz” swojego partnera, wierząc, że agresja była jedynie nieszczęśliwym incydentem.

W rzeczywistości miodowy miesiąc jest niezbędnym elementem dynamiki władzy i kontroli. Bez niego ofiara odeszłaby znacznie szybciej. To właśnie te momenty – kwiaty, wyznania miłości, obietnice poprawy i wyjątkowa bliskość seksualna – tworzą tzw. traumatyczną więź. Mózg zalany dopaminą i oksytocyną po okresie ogromnego stresu (kortyzolu) interpretuje tę nagłą zmianę jako najwyższą formę intymności. Z mojego doświadczenia klinicznego wynika, że ta hormonalna huśtawka jest silniejsza niż zdrowy rozsądek, ponieważ działa na te same ośrodki w mózgu, co hazard czy uzależnienia od substancji.

Mechanizm „Nieprzypadkowego Niedopasowania”: Dlaczego w to wierzymy?

Często pytacie mnie, dlaczego tak łatwo dajemy się nabrać na te same sztuczki. Odpowiedź leży głębiej niż tylko w naiwności. My nie jesteśmy w tych relacjach przypadkowo. Jako terapeutka par zauważam, że faza miodowego miesiąca idealnie wpisuje się w nasze niezaspokojone potrzeby z dzieciństwa – potrzebę bycia wybranym, uratowanym lub jedynym, który potrafi „zmienić” drugiego człowieka.

Kiedy partner, który przed chwilą nas niszczył, nagle pada na kolana, stajemy się dla niego najważniejsi na świecie. Ta intensywność jest mylona z głębią uczuć. Moi pacjenci bardzo często pytają mnie o to, czy to możliwe, by ktoś udawał tak wielką miłość. Prawda jest taka, że sprawca w fazie miodowego miesiąca często sam wierzy w swoje kłamstwa. On nie udaje – on w tym momencie również redukuje własne napięcie i lęk przed porzuceniem. Jednak bez głębokiej terapii i zmiany struktury osobowości, jest to zmiana nietrwała, bo nie opiera się na szacunku, lecz na potrzebie kontroli.

Dlaczego mózg wybiera zapominanie? Dysonans poznawczy w praktyce

Dysonans poznawczy to stan napięcia, gdy mamy w głowie dwie sprzeczne informacje: „On mnie kocha” i „On mnie krzywdzi”. Aby przetrwać, nasz umysł musi jedną z nich osłabić. W fazie miodowego miesiąca łatwiej jest uznać, że „krzywdzenie” było wynikiem stresu, alkoholu czy naszego zachowania, a „miłość” jest prawdą.

W pracy z parami widzę, że proces ten nazywamy minimalizacją. Ofiara zaczyna umniejszać znaczenie wybuchów agresji, bo chce jak najdłużej pozostać w bezpiecznym kokonie czułości. To naturalny mechanizm obronny, ale długofalowo jest on zabójczy. Sprawia, że przesuwamy swoje granice coraz dalej, aż w końcu przestajemy zauważać, że żyjemy w stanie permanentnego zagrożenia, przerywanego jedynie krótkimi przepustkami na wolność.

Case Study: Anna i Marek – Historia „idealnej” poprawy

Anna przyszła do mojego gabinetu wycieńczona. Opowiadała o Marku, który był „najwspanialszym człowiekiem pod słońcem”, poza chwilami, gdy wpadał w szał. Ostatnia awantura skończyła się zniszczonym telefonem i wyzwiskami, których Anna nie mogła zapomnieć. Ale tydzień później Marek zabrał ją na romantyczny wyjazd do domku w górach. Przez trzy dni był czuły, uważny, kupował jej drobne prezenty i planował wspólną przyszłość.

W mojej pracy gabinetowej często obserwuję, że to właśnie w takich momentach pacjentki chcą przerywać terapię. Anna mówiła: „Widzi Pani, on się stara. Może przesadziłam, mówiąc, że jest toksyczny?”. Podczas sesji zaczęłyśmy analizować nie to, co Marek mówił, ale co robił przez ostatnie dwa lata. Okazało się, że każdy taki „wyjazd miodowy” następował po poważnym przekroczeniu granic.

Punktem zwrotnym dla Anny było zrozumienie, że miodowy miesiąc Marka nie był dowodem na jego miłość, ale formą „zapłaty” za to, że mogła znosić jego agresję. Marek nie chciał iść na własną terapię – uważał, że romantyczne gesty załatwiają sprawę. Rozstanie Anny nie było nagłym wybuchem, ale cichym procesem odklejania się od złudzeń. Sukcesem terapeutycznym w tym przypadku nie było uratowanie związku, ale odzyskanie przez Annę zdolności do widzenia rzeczywistości taką, jaka jest, bez lukru miodowego miesiąca. Anna zrozumiała, że bezpieczeństwo to brak przemocy, a nie obecność kwiatów po przemocy.

Ulga to nie jest bezpieczeństwo – Jak odzyskać realny grunt?

Musisz zrozumieć jedną, kluczową rzecz: bezpieczeństwo w relacji jest nudne i przewidywalne. Nie ma w nim gwałtownych skoków adrenaliny, nie ma dramatycznych powrotów i ekstatycznych przeprosin. Z mojego doświadczenia klinicznego wynika, że jeśli w Twoim związku występuje cykl „napięcie – wybuch – miodowy miesiąc”, to nie budujesz relacji, lecz bierzesz udział w procesie tresury.

Warto zapoznać się z publikacjami na temat przerywanego wzmocnienia, o których piszą eksperci na portalach takich jak Psychology Today, by zrozumieć, że Twoja „miłość” może być reakcją chemiczną na nieprzewidywalność. Badania nad przemocą domową publikowane przez The Gottman Institute wyraźnie wskazują, że faza miodowego miesiąca z czasem zanika, pozostawiając jedynie cykl napięcia i agresji. Edukacja jest Twoją pierwszą linią obrony. American Psychological Association (APA) dostarcza licznych opracowań na temat tego, jak traumatyczna więź wpływa na naszą zdolność do oceny ryzyka.

FAQ – Najczęstsze pytania o miodowy miesiąc

• Skąd mam wiedzieć, czy to faza miodowego miesiąca, czy szczera zmiana partnera?
  Szczera zmiana nie wymaga wielkich gestów, lecz stałej, mozolnej pracy nad sobą, najczęściej pod okiem terapeuty. Jeśli „poprawa” następuje nagle po awanturze i polega głównie na prezentach i czułościach, a nie na zmianie komunikacji i panowaniu nad emocjami – to jest to faza miodowego miesiąca.
• Czy on/ona naprawdę mnie kocha w tych dobrych chwilach?
  On może wierzyć, że Cię kocha, ale jego definicja miłości jest nierozerwalnie związana z kontrolą. Prawdziwa miłość nie potrzebuje fazy miodowego miesiąca, bo nie zawiera w sobie fazy przemocy. Kochanie kogoś to przede wszystkim dbanie o jego poczucie bezpieczeństwa – zawsze, nie tylko „po fakcie”.
• Dlaczego czuję się tak winna, gdy myślę o odejściu w czasie spokoju?
  To mechanizm manipulacji. Sprawca w fazie spokoju jest „idealny”, co sprawia, że Twoje wcześniejsze skargi wydają się nieuzasadnione. Czujesz się winna, bo Twój umysł został zaprogramowany, by pamiętać tylko te dobre chwile. To nie jest Twoja wina, to efekt długotrwałego oddziaływania cyklu przemocy.
• Jak długo trwa faza miodowego miesiąca?
  Nie ma reguły. Na początku związku może trwać miesiącami. W miarę upływu lat i utrwalania się mechanizmu władzy, faza ta skraca się do kilku dni, a czasem nawet godzin, aż w końcu partner zupełnie przestaje czuć potrzebę przepraszania.

Zakończenie: Twoje prawo do spokoju bez ceny bólu

Stoisz w punkcie, w którym Twoja intuicja mówi Ci jedno, a serce zalane nadzieją – coś zupełnie innego. Chcę, żebyś wiedziała, że wyjście z cyklu miodowego miesiąca nie jest kwestią siły woli, ale zrozumienia mechanizmu, w którym tkwisz. Masz prawo do relacji, w której spokój jest standardem, a nie nagrodą za wytrzymałość.

Jeśli czujesz, że opisane przeze mnie mechanizmy dotyczą Twojego życia, pamiętaj, że nie musisz iść tą drogą sama. Moja książka „Nieprzypadkowo Niedopasowani” została napisana właśnie po to, by pomóc Ci zrozumieć anatomię takich więzi i przejść przez proces odzyskiwania siebie. To nie jest kolejny poradnik z pustymi radami, ale przewodnik po Twoim wewnętrznym świecie, który pomoże Ci odróżnić lęk od miłości.

Zapraszam Cię również na indywidualną konsultację psychologiczną. Jako psychoterapeuta kliniczny, seksuolog i terapeutka par, pomagam osobom uwikłanym w trudne dynamiki odnaleźć drogę do wolności – zarówno w moim gabinecie stacjonarnym, jak i online. Twoja historia zasługuje na to, by zostać opowiedziana w bezpiecznym miejscu, gdzie nikt nie ocenia, a jedynie pomaga zrozumieć.

Artykuł odpowiada na pytania:

1. Czym jest faza miodowego miesiąca w cyklu przemocy?

2. Dlaczego ulga w związku nie zawsze oznacza bezpieczeństwo?

3. Jak rozpoznać manipulację po kłótni w związku?

4. Dlaczego ofiary przemocy wierzą w obietnice poprawy?

5. Jak przerwać toksyczny cykl miodowego miesiąca i odzyskać siebie?

Artykuł Dlaczego faza miodowego miesiąca myli ofiary przemocy? Ulga to nie bezpieczeństwo pochodzi z serwisu .

Siedzisz w salonie, wazon wypełniają Twoje ulubione piwonie, a w powietrzu unosi się zapach Twojej ulubionej kolacji, którą on sam przygotował. Jeszcze wczoraj w tym samym miejscu padały słowa, które przecinały skórę głębiej niż nóż. Jeszcze wczoraj czułaś ten dławiący lęk, gdy trzasnęły drzwi. Dziś jednak on klęczy, płacze i przysięga, że to był ostatni raz. Patrzysz na niego i czujesz, jak Twoje ciało, dotąd napięte jak struna, nagle wiotczeje. Chcesz mu uwierzyć. Chcesz odzyskać tego człowieka, w którym się zakochałaś. To, co czujesz w tej chwili — tę mieszankę ulgi, nadziei i dziwnego, bolesnego ciepła — jest całkowicie realne. To nie Twoja słabość sprawia, że zostajesz. To potężny mechanizm psychologiczny, który w mojej pracy gabinetowej często obserwuję jako najtrudniejszą barierę w drodze do wolności.

TOP 7 FAKTÓW I WNIOSKÓW O FAZIE MIODOWEGO MIESIĄCA

• To etap pozornego resetu, a nie realnej zmiany. Faza miodowego miesiąca służy przywróceniu status quo w systemie, a nie rozwiązaniu przyczyn agresji.

• Miodowy miesiąc jest „klejem” relacji przemocowej. Bez tego etapu większość osób odeszłaby po pierwszym wybuchu; to właśnie te dobre chwile sprawiają, że zostajemy.

• Wysoki kontrast tworzy iluzję wyjątkowości. Gigantyczna różnica między brutalnością wybuchu a czułością przeprosin wywołuje biochemiczny haj podobny do działania narkotyków.

• Nadzieja staje się narzędziem sprawcy. Obietnice zmiany są formą zarządzania Twoimi emocjami, byś przestała planować odejście i odzyskała zaufanie.

• Ulgę mylimy z bezpieczeństwem. Nagły spadek napięcia w ciele po incydencie jest interpretowany jako spokój, mimo że zagrożenie wciąż realnie istnieje.

• Przesuwanie granic odbywa się w ciszy. Z każdym cyklem miodowy miesiąc staje się krótszy, a „incydenty” coraz głośniejsze i bardziej dotkliwe.

• Wyjście z cyklu wymaga detoksu. Przerwanie koła przemocy przypomina wychodzenie z nałogu, ponieważ mózg uzależnia się od intensywnych emocji towarzyszących pojednaniu.

Czym dokładnie jest faza miodowego miesiąca?

Faza miodowego miesiąca to trzeci etap cyklu przemocy, charakteryzujący się intensywną czułością, skruchą sprawcy i próbami zadośćuczynienia za wyrządzone krzywdy. Jest to moment, w którym napięcie chwilowo znika, a ofiara otrzymuje „dowody” na to, że partner jednak ją kocha i potrafi być dobrym człowiekiem.

W mojej pracy gabinetowej często obserwuję, że osoby uwikłane w ten mechanizm opisują fazę miodowego miesiąca jako powrót „prawdziwego” partnera. Problem polega na tym, że ten „dobry” partner jest tak samo częścią mechanizmu przemocy, jak ten „zły”. To klasyczna pułapka intermittent reinforcement, czyli wzmocnienia sporadycznego. Nasz mózg jest skonstruowany tak, że nagroda, która pojawia się nieprzewidywalnie — raz na jakiś czas po długim okresie cierpienia — jest znacznie bardziej uzależniająca niż nagroda stała. Właśnie dlatego tak trudno jest przerwać ten cykl. Czekasz na te okruchy dobroci, a kiedy się pojawiają, Twój układ nagrody w mózgu zalewa dopamina, która skutecznie zagłusza instynkt przetrwania.

Jako terapeutka par zauważam, że w tej fazie pojawia się również zjawisko dysonansu poznawczego. Jest to stan napięcia psychicznego, gdy mamy w głowie dwie sprzeczne informacje: „On mnie krzywdzi” i „On mnie kocha, jest taki czuły”. Aby przeżyć i nie oszaleć, ofiara często nieświadomie wybiera narrację o miłości, minimalizując znaczenie przemocy. „On nie chciał”, „Miał trudne dzieciństwo”, „Gdyby mnie nie kochał, nie kupiłby tych kwiatów”. To mechanizm obronny, który pozwala przetrwać kolejny dzień, ale jednocześnie więzi w pułapce bez wyjścia.

Dlaczego ulga jest tak niebezpiecznym doradcą?

Ulga odczuwana po incydencie przemocowym jest reakcją fizjologiczną na ustąpienie bezpośredniego zagrożenia, a nie sygnałem, że sytuacja stała się bezpieczna. Kiedy mija faza wybuchu, Twoje ciało przestaje produkować kortyzol i adrenalinę w takich ilościach, co daje złudne poczucie spokoju, które sprawca natychmiast wypełnia deklaracjami miłości.

Z mojego doświadczenia klinicznego wynika, że ten moment „opadnięcia emocji” jest najbardziej krytyczny. To wtedy ofiara jest najbardziej podatna na manipulację. Sprawca często przyjmuje rolę „zbitego psa” — płacze, opowiada o swoich traumach, obiecuje pójście na terapię. W psychologii nazywamy to odwróceniem ról: sprawca staje się ofiarą swoich emocji lub okoliczności, a osoba krzywdzona wchodzi w rolę opiekuna. Ten mechanizm buduje tzw. więź traumatyczną (trauma bonding), która jest znacznie silniejsza niż zdrowe przywiązanie. Jest oparta na wspólnym przeżywaniu ekstremalnych stanów — od terroru po euforię.

Moi pacjenci bardzo często pytają mnie o to, czy te łzy i przeprosiny mogą być szczere. Prawda jest bolesna: sprawca w danej chwili może rzeczywiście wierzyć w to, co mówi. Może czuć autentyczny lęk przed stratą partnerki. Jednak bez głębokiej, wieloletniej terapii sprawców przemocy, te uczucia nie przekładają się na zmianę zachowania. Są jedynie narzędziem do odzyskania kontroli nad sytuacją. W pracy z parami widzę, że prawdziwa zmiana nie potrzebuje fajerwerków, drogich prezentów ani padania na kolana. Prawdziwa zmiana jest nudna, mozolna i polega na braniu pełnej odpowiedzialności za swoje czyny bez szukania wymówek w zachowaniu partnera.

Mechanizm „żaby w gotującej się wodzie”

Cykl przemocy ma tendencję do eskalacji, co oznacza, że z każdym kolejnym obrotem faza miodowego miesiąca staje się krótsza i mniej intensywna, aż w końcu całkowicie zanika. To proces powolnej erozji poczucia własnej wartości ofiary, która przyzwyczaja się do coraz gorszego traktowania, bo granice są przesuwane milimetr po milimetrze.

W mojej pracy gabinetowej często obserwuję, że na początku relacji faza miodowego miesiąca może trwać miesiącami. To etap „bombardowania miłością” (love bombing). Potem pojawia się pierwszy „incydent” — może to być krzyk, szarpnięcie, zniszczenie przedmiotu. Ofiara jest w szoku, ale natychmiast dostaje tak potężną dawkę przeprosin i czułości, że uznaje to za wypadek przy pracy. Jednak po pewnym czasie okresy spokoju stają się coraz rzadsze. Sprawca przestaje przepraszać — zaczyna jedynie „nie krzyczeć”. Miodowy miesiąc zamienia się w fazę „ciszy przed burzą”, gdzie jedyną nagrodą jest brak agresji.

Jako terapeutka par zauważam, że osoby uwikłane w ten cykl tracą zdolność do obiektywnej oceny rzeczywistości. Ich punkt odniesienia przesuwa się tak bardzo, że normalnością staje się życie w ciągłym czuwaniu. To stan hipervigilance — nadmiernej czujności, w której każda minuta jest poświęcona na skanowanie nastroju partnera, byle tylko nie doprowadzić do kolejnego wybuchu. Faza miodowego miesiąca służy tu jako „marchewka”, która podtrzymuje nadzieję, że jeśli będziesz wystarczająco dobra, posłuszna i wyrozumiała, ten „dobry” partner zostanie z Tobą na zawsze. To tragiczna iluzja, ponieważ wybuchy nie zależą od zachowania ofiary, ale od wewnętrznej dynamiki sprawcy.

CASE STUDY: Historia Anny i Marka (Anonimowy przykład kliniczny)

Anna i Marek przyszli do mojego gabinetu po dziesięciu latach małżeństwa. Anna wyglądała na skrajnie wyczerpaną, choć uśmiechała się nerwowo, poprawiając apaszkę, którą — jak później zrozumiałam — maskowała ślady napięcia na szyi. Marek był czarujący. Przez pierwsze piętnaście minut opowiadał o tym, jak bardzo kocha żonę i jak bardzo chce „naprawić ich komunikację”.

Punktem zwrotnym była sytuacja sprzed tygodnia. Marek w przypływie szału zniszczył telefon Anny, oskarżając ją o romans, którego nie było. Następnego dnia kupił jej najnowszy model iPhone’a i zabrał na luksusowy weekend do spa. Anna w gabinecie płakała: „Przecież on tak się stara. Widzę, że mu głupio. Było tak cudownie w tym spa, jak na początku”.

Podczas sesji zaczęliśmy dekonstruować to „cudownie”. Zapytałam Annę, jak czuła się w tym spa, kiedy Marek poszedł na chwilę do recepcji. Przyznała, że wtedy natychmiast sprawdziła, czy drzwi do pokoju są zamknięte i czy on nie wraca w gorszym humorze. Z mojego doświadczenia klinicznego wynika, że to jest właśnie istota pułapki: ciało Anny wiedziało, że jest w niebezpieczeństwie, mimo że jej umysł był karmiony luksusem.

Wspólnie nazwaliśmy ten mechanizm „złotą klatką”. Anna zrozumiała, że nowy telefon nie był prezentem, ale „opłatą za milczenie” i formą kontroli. Marek nie potrafił przyjąć tej prawdy — każda próba postawienia go przed odpowiedzialnością kończyła się agresywną obroną lub teatralnym smutkiem. W tym przypadku proces terapeutyczny nie doprowadził do „uzdrowienia małżeństwa”. Sukcesem było to, że Anna przestała wierzyć w miodowe miesiące. Zrozumiała, że spokój kupiony za cenę strachu nie jest pokojem. Rozstali się pół roku później. Nie było to bajkowe zakończenie, ale był to początek jej powrotu do życia bez lęku.

Moje źródła naukowe

Współczesna psychologia kliniczna nie pozostawia złudzeń co do natury cyklu przemocy. Instytut Gottmana, czołowa instytucja badająca relacje, wskazuje na niszczycielską rolę pogardy i braku możliwości bezpiecznej naprawy relacji w takich układach. Badania publikowane w Psychology Today podkreślają, że traumatyczna więź tworzy się właśnie dzięki okresom czułości, które działają na mózg jak przerywane wzmocnienie w hazardzie — nie wiesz, kiedy wygrasz (dostaniesz miłość), więc grasz (zostajesz w relacji) aż do całkowitej utraty zasobów. Z kolei portale takie jak HelpGuide, współpracujące z ekspertami z Harvard Health, alarmują, że faza miodowego miesiąca jest najczęstszą przyczyną wycofywania oskarżeń przez ofiary, co tylko utwierdza sprawcę w poczuciu bezkarności.

[Link do źródła: The Gottman Institute] [Link do źródła: Psychology Today] [Link do źródła: HelpGuide / Domestic Abuse]

FAQ – Najczęstsze pytania

1. „Czy to możliwe, że on/ona naprawdę mnie kocha w tych dobrych chwilach?” Miłość w kole przemocy jest często mylona z lękiem przed stratą lub potrzebą dominacji. Nawet jeśli sprawca odczuwa silne emocje, nie jest to miłość budująca, lecz zawłaszczająca. Prawdziwa miłość nie potrzebuje aktu przemocy, by się zamanifestować.

2. „Czy to moja wina, że on/ona wybucha? Może gdybym była spokojniejsza…” Absolutnie nie. Przemoc jest zawsze decyzją sprawcy. Wiele osób stara się „chodzić na paluszkach”, by uniknąć awantury, ale w cyklu przemocy powód wybuchu jest jedynie pretekstem. Gdyby nie był to ten powód, znalazłby się inny.

3. „Czy po jednym razie można mówić o kole przemocy?” Koło przemocy to mechanizm powtarzalny, ale każdy cykl ma swój pierwszy raz. Jeśli po akcie agresji następuje gwałtowny zalew czułości bez realnej pracy terapeutycznej sprawcy, jest to sygnał alarmowy, że mechanizm właśnie się uruchomił.

4. „Dlaczego czuję się tak źle, myśląc o odejściu, skoro jest mi tak źle w związku?” To efekt traumatycznej więzi i biochemicznego uzależnienia od cyklu emocji. Twoje ciało boi się „głodu” tych dobrych chwil, które są jedynym źródłem ulgi w tym układzie. To stan podobny do syndromu odstawiennego.

Zakończenie i kolejny krok

Wyjście z koła przemocy nie jest kwestią jednej decyzji podjętej w emocjach. To proces odzyskiwania kontaktu z własną rzeczywistością i ciałem, które przez lata było zmuszane do ignorowania sygnałów ostrzegawczych. Jeśli po przeczytaniu tego tekstu czujesz w brzuchu ten charakterystyczny ucisk, to znak, że Twoja intuicja wciąż żyje i próbuje Cię chronić. Nie musisz mieć dzisiaj wszystkich odpowiedzi. Wystarczy, że przestaniesz udawać przed samą sobą, że kwiaty leżące na stole wymazały wczorajszy ból.

Jeśli chcesz głębiej zrozumieć mechanizmy, które sprawiają, że lądujemy w takich relacjach, zapraszam Cię do lektury mojej książki „Nieprzypadkowo Niedopasowani”. Opisuję tam, jak nasze wczesne schematy i doświadczenia z domu rodzinnego czynią nas podatnymi na pewne typy dynamik w dorosłości. Jako psychoterapeutka kliniczna i seksuolog, pracuję z parami nad budowaniem relacji opartych na realnym bezpieczeństwie, a nie na cyklach grozy i ulgi. Pamiętaj, że zasługujesz na relację, w której „dobrze” jest stanem naturalnym, a nie nagrodą za przetrwanie piekła.

Źródła naukowe:

1. The Gottman Institute: The Criticism-Defensiveness Cycle

2. Psychology Today: Why People Stay in Abusive Relationships

3. HelpGuide: Domestic Violence and Abuse Warning Signs

Artykuł Koło przemocy: Dlaczego faza miodowego miesiąca jest tak niebezpieczna? pochodzi z serwisu .